Εισαγωγή
Η έγκαιρη διάγνωση της οστεοπόρωσης είναι κρίσιμη, γιατί η νόσος συχνά εξελίσσεται «σιωπηλά», χωρίς εμφανή συμπτώματα. Η ανίχνευση του κινδύνου και η σωστή θεραπευτική προσέγγιση μειώνουν σημαντικά τις πιθανότητες καταγμάτων.
Πώς γίνεται η διάγνωση;
Κλινική εκτίμηση
· Ιστορικό τραυματισμών και καταγμάτων.
· Καταγραφή παραγόντων κινδύνου (ηλικία, εμμηνόπαυση, φαρμακευτική αγωγή, οικογενειακό ιστορικό).
· Κλινική εξέταση (ύψος, στάση σώματος, παραμορφώσεις σπονδυλικής στήλης).
Εξετάσεις
- Μέτρηση οστικής πυκνότητας (DEXA scan):
o Η βασική εξέταση για διάγνωση.
o Δίνει τον δείκτη T-score (σύγκριση με υγιή νεαρά άτομα).
§ -1 έως -2,5 → οστεοπενία (μειωμένη οστική πυκνότητα).
§ κάτω από -2,5 → οστεοπόρωση.
- Απεικονιστικές εξετάσεις:
o Ακτινογραφίες σε υποψία καταγμάτων.
o Μαγνητική τομογραφία για ακριβέστερη διάγνωση.
- Εργαστηριακός έλεγχος:
o Ασβέστιο, βιταμίνη D, θυρεοειδικές και παραθυρεοειδικές ορμόνες.
o Εξέταση για δευτεροπαθή αίτια οστεοπόρωσης.
Σύγχρονες θεραπείες
Φαρμακευτική αγωγή
· Διφωσφονικά: μειώνουν την απώλεια οστού και τον κίνδυνο καταγμάτων.
· Δενοσουμάμπη: ενέσιμη θεραπεία που αναστέλλει την οστική απορρόφηση.
· Τεριπαρατίδη & αναλόγα παραθυρεοειδούς ορμόνης: διεγείρουν τη δημιουργία νέου οστού.
· Συνδυασμοί θεραπειών ανάλογα με το προφίλ του ασθενούς.
Υποστηρικτική αγωγή
· Επαρκής πρόσληψη ασβεστίου και βιταμίνης D.
· Τακτική φυσική δραστηριότητα.
· Διακοπή καπνίσματος και περιορισμός αλκοόλ.
Εξατομίκευση θεραπείας
Δεν υπάρχει μία θεραπεία για όλους. Ο ορθοπαιδικός/ρευματολόγος αξιολογεί:
· την ηλικία,
· το ιστορικό καταγμάτων,
· τον κίνδυνο πτώσεων,
· τις συνυπάρχουσες παθήσεις.
Συμπέρασμα
Η διάγνωση της οστεοπόρωσης γίνεται εύκολα και γρήγορα με το DEXA scan, ενώ οι σύγχρονες θεραπείες μειώνουν δραστικά τον κίνδυνο καταγμάτων. Η έγκαιρη παρέμβαση είναι το «κλειδί» για να παραμείνουν τα οστά δυνατά και λειτουργικά.
👉 Στο επόμενο μέρος: Πρόληψη – ρόλος άσκησης, διατροφής και τρόπου ζωής.